Tego lata zapraszam Was do pisania.
Trochę przy ekranie. Trochę przy stole. Trochę pomiędzy jogą, rozmowami i odpoczynkiem.
Siadam do pisaniaSo I stand there, sweaty, braless, with two dead flowers sticking out of my head, and I start laughing.
Not the hysterical, post-breakup laugh I used to weaponise against myself.
The quiet one.
The one you breathe out when you suddenly realise: oh.
I’m here.
Przygotowałam trzy spotkania dla osób, które chcą wrócić do własnego głosu, usiąść do tekstu, który od dawna chodzi im po głowie, albo po prostu sprawdzić, co wydarzy się wtedy, kiedy na chwilę przestaną wiedzieć, jaki powinien być efekt.
Online / pierwszy krok
Dla osób, które chcą zacząć pisać albo wrócić do pisania po przerwie.
Nie potrzebujesz gotowego pomysłu na książkę. Możesz przyjść z ciekawością i zobaczyć, co wydarzy się wtedy, kiedy na chwilę odpuścisz kontrolę.
Będą dwa–trzy ćwiczenia, chwile ciszy, krótkie czytanie fragmentów i rozmowa.
Wyjazd jogowy / pisanie bliżej ciała
Dla osób, które chcą pisać w rytmie ciała, odpoczynku i wyjazdu.
Spotkanie wpisane w rytm czterodniowego wyjazdu z Olimpki.
Będziemy pisać bliżej ciała, odpoczynku i tego, co pojawia się wtedy, kiedy zwalniamy.
Z miejscem na lekkość, ruch i trochę zaskoczenia.
Kameralny dzień / małe święto pisania
Dla osób, które chcą kameralnego dnia pisania przy jednym stole.
Małe Święto Pisania przy stole Aleksandry.
Kilka osób. Jeden stół. Czas na pisanie, rozmowę, wspólne czytanie i ciszę.
Nie będziemy poprawiać przecinków ani ćwiczyć konstrukcji fabuły. Będziemy pisać.
Dom przytulony do drzew. Jeden stół. Sześć osób. Teksty, które pojawiają się chwilę wcześniej niż myśl.
Rezerwuję miejsce przy stole„Zastałam dziwnie znajomy dom do drzew przytulony, skąpany w słońcu, czekoladą pachnący. A w nim tęczę utkaną z czterech kobiecości. A w nim stół, co te cztery żywioły pomieścił.”Karolina
„To było spotkanie z moim własnym głosem — tym cichym, głębokim, często spychanym na bok przez codzienność. Nawet w codziennych briefach, opisach i mailach zaczęło się pojawiać więcej mnie.”Weronika
„To nie są warsztaty, na których poprawia się gramatykę i daje wskazówki. Raczej takie, które inspirują do wyrzucenia z siebie emocji i przelania ich na kartkę.”Weronika
Pierwszy raz poczułam, że pisanie naprawdę mnie prowadzi, kiedy zaczęłam spisywać swoje historie z randek po rozwodzie. Miałam wrażenie, że bez tego bym nie przeżyła.
Obracałam trudne sytuacje w żart i wysyłałam teksty koleżankom. Jedna z nich zadzwoniła do mnie kiedyś o jedenastej wieczorem z wanny, żeby powiedzieć, że leży w pianie i zaśmiewa się z kolejnego opowiadania.
Wtedy zrozumiałam, że moje pisanie naprawdę ma sens. Że może być moim sposobem na życie.
Pisanie przywraca mi sprawczość. Oddaje mi moje historie. Pozwala mi zobaczyć głębiej sytuacje, które przeżyłam jako świadek.
Kiedy kobiety siadają ze mną do pisania, dzieją się rzeczy, których nie da się dokładnie zaplanować. Właścicielka agencji marketingowej pisze wiersz o kobietach w swoim rodzie. Uzdrowicielka zaczyna tekstem krzyczeć. Ktoś wpada na pomysł podcastu. Ktoś po raz pierwszy czyta na głos zdanie, którego wcześniej bał się nawet pomyśleć.
Interesuje mnie właśnie ten moment. Kiedy przypadkowy tekst sprawia, że kobiety siedzące przy stole mają ciary.
Tego lata będę w Polsce. Chcę usiąść z Wami do pisania.
Nie. Możesz przyjść z pustą kartką, z jednym zdaniem zapisanym w notatkach albo z historią, która chodzi za Tobą od dawna. Te warsztaty nie wymagają przygotowania literackiego. Wystarczy ciekawość.
Tak, ale tylko jeśli będziesz miała na to ochotę. Czytanie jest ważną częścią tych spotkań, bo czasami dopiero wtedy naprawdę słyszymy własny tekst. Jednocześnie nikt nie będzie zmuszany do dzielenia się czymś, na co nie jest gotowy.
Tak, w takiej formie, jaka pasuje do charakteru tych warsztatów. Będziemy rozmawiać o tym, co porusza, co zostaje, gdzie pojawia się energia. Nie będziemy robić redakcji ani poprawiać stylistyki zdanie po zdaniu.
Także. Możesz przyjść z pomysłem na książkę, ale nie musisz. Możesz chcieć wrócić do pamiętnika, napisać pierwszy tekst od lat albo po prostu sprawdzić, jak się czujesz, kiedy pozwalasz sobie pisać bez konkretnego celu.
Nie. Chcę, żeby to była bezpieczna, zamknięta przestrzeń do pisania i dzielenia się tekstami. Po spotkaniu możesz dostać krótkie podsumowanie ćwiczeń, ale samo spotkanie zostaje pomiędzy nami.
Write Before You Know odbywa się online i jest dobrym miejscem na pierwszy krok: kilka ćwiczeń, pisanie w ciszy, czytanie fragmentów i rozmowa. The Writing Table odbywa się stacjonarnie w moim domu w Gdańsku. To bardziej kameralne spotkanie przy jednym stole, z większą przestrzenią na bycie razem, rozmowę i wspólne czytanie.
Tak. Każde spotkanie ma trochę inny rytm. Możesz potraktować je jako dwa osobne doświadczenia albo jako początek i późniejsze pogłębienie.
Coś do pisania. Możesz pisać w notesie albo na laptopie. Weź też wodę, wygodne ubranie i trochę przestrzeni po spotkaniu, żeby niczego od razu nie zagłuszać kolejnym punktem dnia.
Tak. Po zakupie napisz do mnie wiadomość z danymi do faktury.
Nazywam się Aleksandra Kaźmierczak.
Jestem pisarką, artystką i założycielką Wydawnictwa Trzy Góry. Napisałam dwie książki: „Andy i inne Robale” oraz „Atlas Motyli”. Pracuję też nad trzecią.
Przez kilkanaście lat zajmowałam się strategią komunikacji i budowaniem marek. Prowadziłam własną agencję, tworzyłam projekty dla marek modowych i beauty, pisałam artykuły, e-booki, wykładałam i prowadziłam warsztaty.
Dzisiaj te wszystkie rzeczy spotykają się w jednym miejscu: w pisaniu, sztuce i pracy z kobietami, które chcą mówić własnym głosem.
Interesuje mnie moment, w którym człowiek przestaje próbować stworzyć coś „dobrego”, a zaczyna pisać to, co naprawdę chce wyjść.
There is a story
and there is a Story.
And sometimes
there is no story anymore.